?

Log in

No account? Create an account

Վերջին օրերին ընթերցածս 5 հիշվող գրառումները
anas_lench

"զարթնիր լաոյի" թեման դեռ մի 20-25 տարի առաջ էի վերլուծել ու ծավալուն հոդվածով ներկայացրել:
Հասուն տղամարդը փոխանակ ինքը պայքարելու, օրորոցի մոտ թախանաձագին խնդրում է որ կաթնակերը զարթնի ու իր հարցերը լուծի:
Սա է եղել գենոցիդված հայը ու սա է նաև հիմա,, 100 տարի անց բաղրամյանն իբր խրոխտ փակող երկրի տերը, որը հույսը դրել է "ժողովրդի" վրա:
Շատ ներող, իսկ դու ուր ես՞: Եկել էիր մարդակերների դեմը պարելու ու հույսդ էր, որ դրանից զինաթափվելու են ու իրենց միլիոնը քեզ են տալու՞:
Էս ինչ վիճակ է, տղամարդ ասածն էլ էսքան ցածրանա՞:
Բա մտածեիր, որ թևերդ ոլորելու են ու լցնեն մեքենաները: Մտածեիր, որ կյանքի պայքար է, որում դու ոչինչ ես, եթե ունակ չես ինքդ դիմադրելու:
Խնդրում եմ տարածել այս կադրերը հենց քննարկման համար: Էս աբսուրդին կարող է վերջ տրվել միայն ամենածանր ճշմարտությունը մեր դեմքին շպրտելով:
Հերիք եղավ, երկիրն արդեն վերանում է լալկանության ու տղամարդկայինի չգիտակցման պատճառով:

հարգելի դրսում ապրողներ
ոչ ոք ձեզ չի մեղադրում, որ դրսում եք
բայց մի փնտրեք, թե մենք դրանում ինչով ենք մեղավոր
մենք ստեղ դերասան չենք, որ լավ կամ վատ խաղանք, դուք էլ կինո չեք նայում, որ կինոքննադատեք
մենք ստեղ ապրում ենք
մեզ համար
ու նենց չի, որ երկու օրում պիտի ձեր պատկերացրած հաղթանակները տանենք, իշխանությունը ձեր ուզածով փոխենք, հարմար աշխատատեղեր առաջարկենք
ՄԵՆՔ ՍՏԵՂ ԱՊՐՈՒՄ ԵՆՔ
իր բոլոր նշանակություններով
ոնց կարողանում ենք-ոնց չենք կարողանում, ոնց խելքներս կտրում է, ... տենց, էլի
սիրեք մեզ, մենք էլ էս ենք

Մենք՝ տկարներս, որ քթներիս առաջն էլ չենք տեսնում հաճախ, մենք՝ թերահավատներս, որ իմանալով էլ կասկածում ենք, հաճախ ենք գլուխներս տմբտմբացնելով ու ափսոսանքով «փաստում»՝ էս ազգը կորչում է, էլ չի լինի «ԷՆ» ոգին, որ սարեր շուռ տվեց...
Բայց մենք տկար ենք, մենք թերահավատ ենք, մենք անհավատ ենք:
Նայում եմ Բաղրամյանում առավոտ շուտ հավաքված անուշ երգող տղաներին՝ «խաչով լինի, գրչով լինի, պիտի գնանք վաղ թե ուշ», նայում եմ պոնչիկ կրծող ձագուկներին ազգիս, որ միևնույն լրջությամբ ծամում են ու երգող տղաներին նայում, ու հուզմունքս չեմ կարողանում զսպել:
Երկրիս տերերը տեղում են: Թե ընդամենը մի-երկու շաբաթ առաջ նրանց մենակ սահմաններին էի տեսնում, հիմա նրանք էստեղ էլ են: Տեր են:
Դեռ ինչքա՜ն սարեր ենք շուռ տալու, աշխարհքի շաշվելու աստիճան
Աչքիս Նախիջևանի հերթն է հասնում, Մասիսը վկա:)

Էս էրեխեքին Համլետի հոր տեսքով ու անեծքով անուն դնող-անուն կպցնողները, քաղաքական օրակարգը իրենցը չհամարողներին վախկոտ, դավաճան կամ ախմախ որակողները մի պարզ բան չեն հասկանում՝ հայվանների մի խումբը մյուս խմբով փոխարինելու օրակարգը հայվանների էս կամ էն խմբի օրակարգն ա․․․ ջահելների օրակարգը հայվանների առանձին վերցրած խմբին իրենց ձայնը լսելը հարկադրելն ա․․․ իսկ ձեզ համար իշխանություն պոկելու համար պայքարեք ինքներդ՝ բոլոր միջոցներով․․․
․․․քաղաքական պայքարն էն ա, երբ տարբեր գույնի, տարբեր հոտի ու տարբեր աղիքների թրիքները փորձում են գրավել գարշոկը՝ մեզ համոզելով, որ իրենց հոտը, գույնն ու աղիքները այլընտրանք չունեն… քաղաքացիական պայքարի օրակարգում գարշոկը գրաված թրիքին ստիպելն ա, որ թրիքը աթարի իր գործառույթը կատարի…
․․․գարշոկը գրավելը ձեր նեղ թրքսնվեր խնդիրն ա, հարգելի քաղաքական գործիչներ, մերը՝ ձեզ ստիպելը, որ հոտից բացի լույս ու ջերմություն արձակեք…
© թրքագետ

Նրանք, ովքեր կարդացել են Գիրք-Գրոցն ու հասկացել են Մովսեսի Սինա սար բարձրանալու՝ Իմաստության հետ խորհրդակցելու եւ Պատվիրաններ բերելու առակը, անշուշտ հասկանում են, որ Ոսկե Հորթին աղոթելու վտանգը ոչ թե եղել ու անցել է այլ մինչեւ հիմա ամեն օր կախված է բոլորիս գլխին...
Մարդն իր ժողովրդին հանում է ստրկությունից, ասում է, - ելնեմ սարը ՄՏՔԻ կարծիքն իմանամ, գամ...
մինչեւ ՄՏՔԻՑ օրենքներ է ստանում ու վերադառնում, ժողովուրդը հասցնում է ընկնել փնթիության ու նյութապաշտության ճիրանները...
մի լավ ծեծ ու ջարդ է տալիս ու 40 տարի անապատներում թափառել տալով փորձում է ՆՈՐ, Արժանապատիվ տեսակ ստանալ...
Սթափվեք...
Մենք 40 տարի ժամկետ չունենք...

2014 թվականին ընթերցածս 5 լավագույն հոդվածները
anas_lench


Ասում են՝ Դուբայում հայ պոռնիկներն իրենց նամուսով են պահել

Այս ֆոնին, հուսադրող տեղեկություն է տարածվել: Պարզվել է, որ հայ մարմնավաճառները Դուբայում իրենց արժանապատվորեն են պահել. նրանք հրաժարվել են ոչ ավանդական սեքս ծառայություններ մատուցել եւ հայտարարել են, որ դա հարիր չէ ազգային նկարագրին եւ հայ կնոջ կերպարին
http://www.lragir.am/index/arm/0/society/view/100072


Տկլոր ու հիվանդ երկրիդ էլ մեռնել չկա. Սամվել Մկրտչյանին

«Ուլիսեսը» մեկ մարդու կատարմամբ մահափորձ էր, հրապարակային ինքնահրկիզում։ Եվ եթե այս երկրում չի գտնվել գոնե մեկ հաստատություն, որն աջակցեր մարդուն կամ գոնե երեք մարդ, որ կլաներ քաղաքակրթական այս մանիֆեստը, ուրեմն՝ վերջ. սա գույժ է։ Գույժ. խոնարհեք երկրի դրոշը, ծնկի իջեք ամենաչարչարված մարմնի առջև, աղոթեք բոլորդ, լսո՞ւմ եք, բոլորդ աղոթեք, բայց ի սեր Աստծո, ձեր հոգիների փրկության համար։
http://www.tert.am/…/n…/2014/12/08/samvel-mkrtchian1/1528982


Շնորհավոր ծնունդդ, սիրու՛ն Սողոմոն

Հաջորդ վայրկյանին ես համբուրում էի անծանոթ, խիստ հայացքով տղամարդու նկարը հենց միայն նրա համար, որ նա տղամարդ էր: Ես շնորհակալ էի նրան կյանքովս, նա ապահովեց իմ մանկության խաղաղ կյանքի շարունակելիությունը, նա ապահովեց իմ օրվա երջանկությունը, նա քշեց անհասկանալի տեղից եկած զարհուրելի կպչուն միտքը, տագնապս, նա վերդարձրեց մանկությունս: Լուսանկարի ներքևում գրված էր «Սողոմոն Թեհլերեան»:
http://zham.am/am/news/24736.html


Ընդդեմ հիշողության կորստի. Դու ճանաչո՞ւմ ես ինձ

Նախախնամություն է գուցե. անհաս ու ցանկալի Եվրոպայից գա մեկն ու ցույց տա մեզ մեր իրական տեղը, գա իր հիացմունքը հայտնելու բաների մասին, որ մենք, անկեղծ լինենք, միշտ չէ, որ նույնքան հիացմունքով ենք հիշում, ինչն այդքան հիմնարար չի թվում մեզ, որ հենվենք, ու այնքան ամուր չենք կարծում, որից հրվենք նոր թռիչքների…
http://www.panorama.am/…/…/10/27/gianfranco-ravasi-varuzhan/


Երևանն աշխարհի ամենագեղեցիկ կանանց ու ամենաշատախոս տաքսիստների քաղաք է

Երևանը մեծ քաղաք է, տիկնայք և պարոնայք, լավ քաղաք է, սրտաբաց ու ջերմ քաղաք է, կենդանի ու շնչող քաղաք է, ապրելու ու վայելելու քաղաք է, երեխա մեծացնելու ու ծնողների կողքին լինելու քաղաք է, Երևանը կարեկից ու ձեռք մեկնող քաղաք է, մարդաշունչ ու մարդկային քաղաք է, անձնագրով շաաաատ ծեր ու շենքերով մանուկ քաղաք է Երևանը, աշխարհի ամենագեղեցիկ կանանց ու ամենաշատախոս տաքսիստների քաղաք է... հրաշք քաղաք է Երևանը...
http://blognews.am/arm/news/193079/erevann--ashkharhi-amenagexecik-kananc-u-amenashatakhos-taqsistneri-qaxaq-e.html

Tags:

Թե ինչպես ճաշեցինք Blognews-ի խորհուրդներով
anas_lench
Երեկ կարդացի սա http://blognews.am/arm/news/68687/qyababi-patrastman-exanaky.html
Ասցի փորձեմ:
Ամեն ինչ առա ոնց որ գրած էր, պատրաստեցի ու սառեցրեցի, ոնց որ խորհուրդ էր տրվում:
Հետոն նայեք ինքներդ:
photo
photo-1

Տանը համով բորշ կար: Լավ էր, սոված չմնացինք ՃՃՃ

անխուսափելի միջինացման մեխանիկան
anas_lench
Թափառող մտքերը ո՞նց են բռնում: Սրանք արագության տակ բավականին հետաքրքիր են թվում, գունեղ, երբեմն էլ՝ լուսավոր: Ասում են՝ ամենապայծառ աստղերը կապույտ աստղերն են. թափառող մտքերի մեջ էլ կապույտ երանգ եմ տեսնում: Ամենից հաճախ դրանք վրա են տալիս հենց այն պահերին, երբ ամեն ինչ կարծես հանգիստ է, լուռ ու ոչինչ չի խանգարում միտքը հավաքելու, լրամշակելու ու ի պահ տալու համար: Բայց արի ու տես, որ հենց այդ ամենահարմար պահի լուսավոր մտքերը մեծ քանակությամբ ծնվելու ու այս ու այն կողմ փախնելու բնավորություն ունեն: Կգան, կֆռֆռան ու կկորեն: Անհետ: Իսպառ ջնջելով ուղեղից անգամ թեմատիկան: Ի՜նչ ափսոս է: Փոխարենը տառակերության պարտադրված բեռի տակ եկող՝ օրվա մեյնստրիմով թելադրված մտքերն էնքան մնայուն ու կպչուն են, որ չես էլ կարող փախնել դրանցից, անգամ եթե շատ ուզես: Արդյունքում, անկախ քեզնից դառնում ես մեկը բոլորից, ակամա համալրում ես ընդհանուր երաժշտության տակ բերանը բացող փակողների շարքը, դառնում ներդաշնակ, միագույն, հետևաբար նաև անասելիք: Մեկը լիներ հուշեր՝ ո՞նց են բռնում թափառող մտքերը:

калейдоскоп
anas_lench
Ինքնախաբեության ապակիների միջից հստակ անցումներ չեն դիտվում: Կուսակցությունները, գաղափարախոսությունները, տեսությունները, տիեզերաբանությունները ոչ այլ ինչ են, քան իրականության ընկալման հատուկ ուղղորդիչներ: Որքան շատ խորանաս, որքան առաջ շարժվես դեպի հասարակայնացված մարդ ճանապարհով, այնքան սևն ու սպիտակը մաքուր վիճակում ընկալելուց կհեռանաս: Չես հավատու՞մ. կարդա՛ Եվրախորհրդարանի բանաձևը էն ճիճուի մասին: Ամենևին չեմ որակում այդ բանաձևը. դա հենց առավելագույնն էր, որ կարող է անել ժամանակակից գերքաղաքակրթված մարդը սևն ու սպիտակը մատնացույց անելու գործում: Սև երանգներով լղոզում: Սա է սևը...
Ժամանակ գտնեմ՝ փոքրիկիս կամ աթար չորացնող գյուղի ծանոթ պապիկին խնդրեմ պատմել ինչպիսինն է մաքուր կանաչը կամ դեղինը... 

ուֆֆֆֆֆ
anas_lench

Պապս երկու պատերազմ ա անցել, էս վերջինում ազերները խլեցին ամեն ինչ, տուն տեղն էլ այրեցին աչքի առաջ: Շատ բան ա տեսել:

Երեկ չէ անցած օրը ուղեղի կաթված ստացավ պապս: Մայրս ասում ա դրանից առաջ ամբողջ գիշեր անընդհատ խոսում էր ու դողում: Ասում ա նաև վախեցած էր: Երեկ ականատես գտնվեց: Պատմեց, որ քաղաքային այգում հարբած երիտասարդներ տհաճ խոսքեր են ասել նախագահի հասցեին, պապս մոտեցել ա, սաստել: Քաշքշել են խեղճ մարդուն, վախեցրել, ասել են /.../ էս կուսակցությունից բացի ով որ.... ուտենց: Էդ ամեն ինչը հետո նա անընդհատ վերապրել ա ամբողջ գիշեր, իսկ առավոտյան ....

Հիմա կոմայի մեջ ա: Վերակենդանացման բաժանմունքում: Ծանր ա:

Ցավոտ ա շատ:

Tags:

Զերմուկ vs San pellegrino
anas_lench
Քյառթու ուտելուց հետո "Վատ եմ" հայտարարություններին որպես կանոն ստանում ենք նույն հորդորը` ջերմուկ խմի: Հա ու ջերմուկեղենը /բջնին ու արզնին էլ վատ ջերմուկ չեն/ հաճախ էլ օգնում ա: 
Հիմա թող ձեռք բարձրացնեն նրանք, ում գոնե մեկ անգամ "Վատ եմ"-ի ժամանակ ասել են "San pellegrino խմի" կամ որևէ այլ ներմուծված գազով ջուր: Դժվար: Հա, իմիջիայլոց, փորձել եմ, դրանք չեն օգնում:
Էս "գիտափորձիս" ու դրա արդյունքների կապակցությաբ սենց եմ մտածում. էդ ֆիրմեննի ջրերը նուրբ են, քաղաքակակիրթ են, մելոդիկ են, ուծի պուծի են ինչ են` իրենց ծագման վայրի ժողովուրդների իսկը հագովն են: Մերն ուրիշ պատմություն ա: Աշխարհի էս հատվածը, որ մեզ ինչ-որ ձև ու բովանդակությամբ ծնել  ա,  քյառթու ուտելու շնորհք ա տվել, հետո էլ դրանից չմեռնելու համար քյառթու հանքային ջրեր` որպես դարման: ճիշտ էնպես, ինչպես հակաթույն պարունակող բույսերը սովորաբար աճում են այն տեղերում, որտեղ օձեր կան:
Ու հիմա սենց էլ ապրում ենք... աշխարհի թսիկ գազով ջրերի վրա թքած ունենալով:

երբ գրպանահատը հանդիպում է Բուդդային, տեսնում է միայն նրա գրպանները…
anas_lench

էլի ձգտում ես օլիմպի՞, բայց դու հենց օլիմպում ես, դու ես հենց օլիմպը… դու ուսերին ես, ուսերից վերև արդեն ազատ անկում է` բնության օրենքն է: անընդհատ ապացուցել ուսերին, որ դու ես օլիմպում, անհեթեթ է, քանի որ դու իսկապես օլիմպում ես ու ուսերն են քեզ պահում օլիմպում: Անշուշտ, դու իսկապես արժանի ես, դու իսկապես օլիմպն ես: բայց ուսերի վրա միայն: ավելի վերև` միայն ուսերով հանդերձ` ավելի վերև ուսերով, որոնց նաև դու պիտի բարձրացնես:

Հ.Գ. Ադամանդը, որ դու փնտրում ես, գտնվում է քեզ շատ մոտ, ավելի մոտ, քան քո շնչառությունը, իսկ դու այն փնտրում ես Բուդդայի գրպաններում…


2011թ. բլոգպոստերի իմ ընտրած տասնյակը
anas_lench

1. Տեսակին սիրտը 
http://umood.livejournal.com/12013.html

2. Հասարակություն, հավսաաար 
http://khlurd.livejournal.com/462228.html

3. Պատկերազարդ այբուբեն քաղաքական 
http://ovanitas.livejournal.com/32805.html

4. Հոբ. Ի՞նչ եմ արել, որ պատժում ես
http://mar-amirchanyan.livejournal.com/271675.html

5. Սերունդների պարտականությունների ու երկրի ապագայի մասին 
http://ahousekeeper.livejournal.com/996898.html

6. Սեր չկա 
http://noni-no.livejournal.com/531391.html   

7. Об эмиграции, патриотизме и желудке 
http://www.pigh.tv/2011/02/07/%D0%BE%D0%B1-%D1%8D%D0%BC%D0%B8%D0%B3%D1%80%D0%B0%D1%86%D0%B8%D0%B8-%D0%BF%D0%B0%D1%82%D1%80%D0%B8%D0%BE%D1%82%D0%B8%D0%B7%D0%BC%D0%B5-%D0%B8-%D0%B6%D0%B5%D0%BB%D1%83%D0%B4%D0%BA%D0%B5/

8. Ներկայի ճիչը... 
http://angel-helios.livejournal.com/73127.html

9. Мать-Армения 
http://angel-xiligan.livejournal.com/725404.html

10. ՊըԳըՇը 
http://dabavog.livejournal.com/554324.html

Tags:

Սերնդակռիվ արդի
anas_lench
Դե հա, հայրերի ու որդիների կռիվը ի սկզբանե էր: Խնդալու է, բայց սա այն քիչ դեպքերից ա, երբ հազարամյակների կտրվածքում անգամ երկու տասնամյակն է բան փոխում. ու էլի աշխարհընկալումների տարբերությունը, էլի ճշտի տարբեր ընկալումները ու էլի…

Մեր օրերում ինչ-որ գեփը շատ ավել մեծ էղավ ոնց որ: Տարբեր տիպի ջոփսերը, ցուկենբերգերն ու գեյթսերն էնբես խառնին ամեն ինչ իրար, որ սովորական 20-ամյա գեփը մի հավեժություն դառավ: Հիմա հայրերի ու որդիների կռիվը նորեկած այլմոլորակայինների հետ գյալաջիի տպավորություն ա թողնում: Վերջը լավ ըլնի…  


Ձյուն
anas_lench
Ութերորդ դասարանում շարադրությունից չորս ստացա, թեպետ ուղղագրական, կետադրական սխալներ չունեի, միտքն էլ գեղեցիկ էր ու հստակ: Առաջադրված վերնագիրը «ձյուն» էր:
Իմ տեքստի առաջին ու վերջին նախադասությունները նույնն էին.«Ճերմակ ընդվզում է փռել առաջին ձյան այս վարագույրը»: Մնացյալում խոսվում էր այն մասին, որ ճերմակ գեղեցկությունը համատարած միականության գերիշխանություն է բերում` ակամա ծնելով մարդկային հակազդեցություն, ընդվզում պարտադիր համատարածի հանդեպ: Ու արանք արանք էլի նույն բառերը. «Ճերմակ ընդվզում է փռել առաջին ձյան այս վարագույրը»:
Գնահատված տեքստում կարմիր ալիք էր արված բոլոր «ճերմակ ընդվզում» արտահայտությունների տակ: Տակը` 4:
«Ճերմակ ընդվզում չի լինում» բացատրությունն ինձ չբավարարեց. մի խոր կասկած առաջացավ մոտս, որ պարզապես ընդվզման մասին գրելն է պատժելի:
... Հետագայում բանը նույնիսկ հասավ երկուսների :ՃՃ 

 

Hala FC Stepanakert
anas_lench
Շարքային իսպանացին պատրաստ է ցանկացած պահի մոտ 50 հազար բառ արտասանել իրար հետևից, երբ պարզում է, որ դիմացինը լավ իրազեկված չէ կատալոնիայի ու կատալոնական անկախական նկրտումների մասին: Ցավ, ցասում, լոբբինգ անելու անհագուրդ ցանկություն, սևացնելու, հիմքերի անհեթեթություն ապացուցելու, հետևանքների անհեռանկարայնություն նկարագրելու բուռն մղում կա այդ ամենում: Ու ցավ, ցավ, ցավ...
Պետք ա հասկանալ, պրոպագանդաներից, ուղեղլվացումներից անդին ի՞նչ կա իրականում շարքային ադրբեջանցու հոգում Ղարաբաղի մասին խոսալուց: Իսպանական նախադասություններում վտանգ չկա, ամեն ինչ կա, բացի վտանգ: Իսկ ադրբեջանականու՞մ... այն` անկեղծ իրականում: Կարող ա դեռ ուշ չի՞...  

Հ.Գ. Մի բան եմ հասկացել, «Բարսելոնա» թիմի մակարդակի «Ստեփանակերտ» ֆուտբոլային թիմի առկայության դեպքում ԼՂ հիմնախնդրի միջազգային ընկալումը կտրուկ կփոխվի: Բա լեգենդները, որ կարելի է տարածել աշխարհով մեկ թիմի շուրջ... Ռումբ ա... բայց երևի անիրականանալի

Մասունք
anas_lench
Հին դարակներից մեկն էի էս ժամին դասավորում: Գտա պապիս վերջին երկտողն ինձ.

"Իմ սեր, իմ հավատք,
Սիրելիս, դու ազատ ես կատարելու ցանկացած շտկում:
Զերմորեն`
Պապիկ"


ՈՒ հիմա լացում եմ:

ամբոխից անդին
anas_lench
մի օր քեզ կընտրեմ,
իմ ներսում կընտրեմ:
որ ամբոխի մեջ վեր ես ամբոխից,
ու սխալներով` հենց սխալներից:
մի օր քեզ կընտրեմ…
որպես պատմություն: 




Մի առիթով այսպես խոսեց Անկապ Մարգարեն
anas_lench
Ես եկել եմ…

Եկել եմ անելու ինձ հասանելիք ճիշտն ու հատկապես սխալները, որովհետև սխալներ անելն ու անհանդուրժող լինելը իմ իրավունքը չի, իմ պարտականությունն է...

Որովհետև եթե ես սխալներ չանեմ` ձեր ճիշտը չի փոխվի ու դուք կմնաք հին ճշտին…. որովհետև առաջ գնում են ոչ թե Ճիշտը 1000 անգամ 1000 տարի ապացուցելով, այլ սխալների ճանապարհով Ճիշտը փոխելով, որովհետև իմ Սխալներն են փոխում ճշտի սահմաններն ու չափանիշները… որովհետև վաղվա օրը ձեր էրէկվա ճիշտը չի` իմ էսօրվա սխալներն են… ու վայ ձեզ, եթե սխալներ անելը թողնեմ…

Եկել եմ, անհանդուրժելու, սխալներ ու գժություն անելու, շիշն ու քարն էլ տամ գլխներիդ, որովհետև ուրիշ ո՞վ անի բա, որ առաջ գնանք, հո Պուշկինը չի՞ անելու կամ ալժիրի արաբները… մեկ էլ էն ասեմ, որ տանձիս չի, հասկանում եք էսքանը, թե` չէ… ուզում եք, թե` չէ… անելու եմ մեկ է… որովհետև ձեզ համար չեմ անում, ինձ համար եմ անում… չեք ուզու՞մ, գնացեք ձեր մոմը կուզեք սեղանի տակ վառեք, կուզեք` վրան, կուզեք` սեղանն էլ հետը վառեք, կամ էլ` հենց ձեզ էլ հետը… Էս երկիրն իմն է, ձեր երկիրը պրծավ, կամ էլ հեսա կպրծնի` ճիշտ ու ճիշտ էդ ձեր ձեռքի մոմի պես… ոնց որ պրծավ Տիգրան մեծի երկիրը, Մաշտոցի ու Մամիկոնյանի երկիրը, Չարենցի Երկիր Նաիրին ու սովետական ազատ աշխարհ Հայաստանը… ու էկավ ձեր երկիրը… ձեզ տրված ժամանակը պրծավ, կամ էլ հեսա կպրծնի… չեք հասկանու՞մ` ափսո´ս… էդ որ ձեռքներիդ հեռախոսի րոպեն պրծնում է` հասկանում եք, իսկ որ ձեր փոխելիքի ու անելիքի ժամանկը պրծնում է` չէ՞…. ձեր էդ մոմն էլ հալվեց` պրծավ, լույսն ու ջերմությունն էլ հետը… մեզ ձեր մոմը, դրա կրակը, լույսն ու ջերմությունը պետք չի… մեզ մեր ցանկություններն են պետք, իսկ մեզ դրա համար մոմ պետք չի… ինչի՞ էք զարմանում, ինչու ձեր նախորդների մո՞մն էր ձեզ պետք, կրակը, լույսը, թե՞ ջերմությունը….

է´հ, ձեր գլուխը քարը, դուք հանդիսատեսն եք, մի քանիսդ էլ թատերագետն ու քննադատը, մենք` գործող անձինք… հեսա ձեր զանգը կհնչի ու կգնաք բուֆետ` կաթ խմելու, շուտով նաև թոռներին կպատմեք, թե ոնց եղավ որ քաղաքի կեսին վիշապն անպատվեց, կեսին` կերավ… ձեզ էլ կերավ, բա հո չէր անպատվելու… Մի խոսքով, վերցրեք ձեր մոմերն ու մա´րշ` բուֆետ…

Էսպես խոսեց Ջահելությունը… ու գնաց զվարճանալու, ջահելությունն էդպես բան է, քիչ առաջ գոռալով շիշն առած գլխիդ էր տալիս, քիչ հետո գնում է ծիծաղելով պարան թռնի ու բռնոցի խաղա, հետո մեկ էլ տեսար հետ եկավ ու նորից քարով` տուր թե կտաս… էդ մենք ենք, որ խորասուզվում ենք ինքնավերլուծության, ինքնախարազանման ու ինքնարդարացման մեջ, որովհետև մտովի արդեն են թոռանը վիշապից ենք պատմում ու մեզ ուտելուց… ջահելների պետքն էլ չի իսկի, իրենք ապրում են, նրանց խորասուզվելու զանգը դեռ չի հնչել… նրանք պապ չեն սպանել, տերտեր չեն սպանել… բայց կսպանեն, իսկ առայժմ….

Մի´ խանգարեք սխալներ անող ջահելին… մեկ է խանգարել չեք կարող… խոնարհվեք սխալներ անելու նրա պարտականության առջև… դա կարող եք…

Մի´ բռնեք քար բարձրացրած ջահելի ձեռքը, գուցե դա այն քարն է, որ վաղը պիտի ջարդի ձեր օջախը մտնողի գլուխը… մեկ է չեք կարող… հպարտացեք քար բռնելու նրա կարողությամբ…

Մի´ խարազանեք ձեզ, ոչ էլ զմիմիանս, ջահելներին դա պետք չէ, թոռների համար շուտ է, իսկ մարսողության համար` վնասակար… մեկ է` վիշապը ձեզ չի կերել… պատմություն գրեք ու հերոսական հեքիաթ… ձեր ու վիշապի մասին` թոռների հպարտությունն անձեռնմխելի է…

Մի´ վառեք, ամեն պատահած մոմ ու մի քայլեք լույսին ընդառաջ, Աստված լույս է, լույսը` գիտելիք… եթե դեմ գնաք կկուրացնի, քայլեք այնպես, որ մեջքից լուսավորի ճամփան…

Վառե´ք ձեր մոմերը ցանկությունների կատարման համար և ջերմությունն ու լույսը` կստանաք ՀայՌուսԳազարդ և ՀայաստանիԷլեկտրականՑանցեր բաժնետիրական ընկերություններից` հանրային ծառայությունները կարգավորող հանձնաժողովի սահմանած ժամկետներում և սակագներով…

Իսկ սեղանի տակ պահեք միայն ոտքերը….


Հուշեր
anas_lench
Մի ընկեր ունենք, ում տատը շատ խելոք կնիկ էր: Ասում էր, եթե զգում ես, որ կյանքի հորձանուտն ինչ-որ պահի էնքան ա արագացել, որ հեսա-հեսա քեզ կառնի ու բերանքսիվայր տատու կծեփի ինքդ քո վրա, մի´ վհատվիր, հուշեր գրի´ր: Գրում եմ /չնայած դրա համար ունեմ հորձանուտից պոկած ընդամենը 5 անտեսանելի րոպե:

Գերմանական փոքրիկ քաղաքը զսպված ջերմությամբ ընդունեց նրան: Աշխարհահռչակ համալսարանը կատարյալ տանիք էր գիտությամբ զբաղվել ցանկացող ցանկացած երիտասարդի համար: Հրաշալի գրադարանը, ամբիոնի վարիչի օգնականի պաշտոնը, 2000 մարկ աշխատավարձն ու պրոֆեսորների պանսիոնատի կոկիկ կացարանը ոչ-տեղացի մասնագետի համար կարծես արդեն գծագրել էին բավականաչափ սպիտակ ապագա: Հայրենիքում թողած այլընտրանքների հետ համեմատության եզրեր, իհարկե, դժվար էր գտնել:

10-րդ օրվանց սկսած փոքրիկ աուդիո պլեյերը անբաժան ուղեկիցը դարձավ: Ու միշտ նույն երգ էր պտտեցնում: Միշտ նույն: 15-րդ օրվանից թույլ լսելի մրմնջոցի բովանդակությունը միշտ նույն քառատողն էր.
Երկիր հնամյա, երկիր պապենի,
քո ոգուց շաղված լեզու մայրենի,
քո ոգուց բուսած տենչանք ու կարոտ,
ի՞նչ եմ առանց քեզ՝ միայն անտունի:


Մեկ ամսում երգը հաղթեց: Հրես երգը:



 

Հավսար, ես լացում եմ...
anas_lench
Երկար չէի գրել: կարդում էի: Անկեղծ ասած էդ բոլոր բանակաքլնգոցների-բանակապաշտպանությունների, փիառ-ինքնասպանությունների, քարտեզաշախմատաօտարալեզուահորձանուտում մոլորվել էի…

Նոր byanik-մոտ կարդացի սա կամ ավելի ճիշտ մայր տեքստը:  որոշեցի գրել: գրում եմ:
................................................................................................................

Ես ընտրում եմ խլուրդին:

Լսու՞մ եք:

Բոլոր ընտրություններում, ողջ մամուլում, մարդոց մեջ ես ընտրում եմ խլուրդին:

Լսու՞մ եք, քոփի-փեյստի արհեստավորներ, ես ընտրում եմ խլուրդին:

Եվ դու´ք` մանր ու միջին փողկապավորներ, հեռու´ խլուրդից. սա դեռ ընդամենը զգուշացում է:

Ես խլուրդ եմ կարդում, ինչպես բոլոր լավագույնները միջինների մեջ…  

Խնդալու է` ամենամարդը, ում ես ճանաչում եմ, խլուրդ է: Երանի քեզ ընկալողներին, խլուրդ:


Ումուդ. տեսակին սիրտը
anas_lench
Էսօր Օբաման դառավ 50:
Ումուդն էլ դառավ... վայթեմ 30:
Էս երկրորդ իրադարձությունը ահագին էմոցիա ա առաջացնում մոտս:
Շնորհավորում եմ, կամրա´դ...

Դեռ չընկալված տաղանդների մասին բոլոր ժամանակներում միշտ ամենալավը խոսել են հենց իրենք` տաղանդները...
Հրես.
Սա է մեր կռիվը: Սա է մեր ճակատագիրը: Մեր բախտն ու դժբախտությունը: Մեր հիասթափությունն ու մեր ոգևորությունը էս կռվից են սնվում: Մեր ամոթն ու մեր հպարտությունը էս կռվում մեր պարտություններն ու հաղթանակներն են: Յուրաքանչյուր կոտրված տեսակակցի կորուստի ցավը: Ամեն քո տեսակին փոխակերպված նոր տեսակակցի համար ուրախությունը: Սա է...

Երանի նրան ով սա չի հասկանում: Հազար երանի...

Հ.Գ. Կարդացե´ք «Տեսակին սիրտը»

լավ է միայնակ, քան ում հետ պատահի (Օմար Խայամ)
anas_lench
Էն էի ասում… ուր կանգնեցի՞նք: Հա, երազն էր: Ասածս էն ա, որ մի խելոք մարդ ժամանակին գրում էր, թե տարածությունն ու ժամանակը սկսվում ու ավարտվում են այնտեղ, որտեղ դու ես պատկերացնում: Մախն էր կարծես: Ասել է թե աշխարհը ճիշտ այն է, ինչ ես եմ պատկերացնում, որովհետև ես մեծ հաշվով թքած ունեմ այն ամենի վրա, ինչ կա, գոյություն ունի իմ պատկերացրածից անդին: Ասենք թե (չնայած թունդ աթեիզմի հոտ ա գալիս, կամ միգուցե բուդդայականության, չգիտեմ): Բայց էստեղ ուրիշ հարց կա. ես որ քեզ պարտադրում եմ իմ պատկերացրածը, չպիտի՞ հաշվի առնեմ, թե բա էդ քո՞ պատկերացրածը որն է: Չէ, ինչ-որ խուճուճ ստացվեց:

Էսպես ասեմ. ես ունեմ էս աշխարհի, իմ հայրենիք Հայաստանի, էս քաղաքի իմ իդեալը: Ուզում եմ բոլորիդ աչքից հեռու, ձեզ ոչինչ չպարտադրելով, ձերը պատկերացումները չքննարկելով` իմ հնարավորությունների, իմ կարողությունների ու պատկերացումների շրջանակում հաջողված կամ անհաջող քայլեր անեմ իմ իդեալի կերտման ուղղությամբ: Կարո՞ղ ա խանգարեմ ձեզ:

Իսկ եթե ամեն մարդ նույնկերպ վարվի, վերջը ի՞նչ կլինի…
 

այսպես խոսեց խիղճը մարդոյ
anas_lench
մեջքիդ եմ` միշտ ու անընդհատ:
զգու՞մ ես շնչառությունս:
ընկնես` կպահեմ, վազես` կբռնեմ:
ծնկի գալուց էլ ամուր կմեխեմ:
կարդում եմ մտքերդ, դեռ չե՞ս նկատել:
վերցնում եմ հույզերդ, դեռ չե՞ս համոզվել:
հետ կտամ ամենը` հատիկ առ հատիկ:
միայն ճիշտ պահին ու ճիշտ քանակով:

դու ինձ չես կանչել, ես ինքս եմ եկել:
դու էլ մենակ չես… բայց չես էլ եղել:
Tags:

Մարդ, որ լույս էր ճառագում
anas_lench
- Հավանում եմ ինչպես ես խոսում` հատիկ-հատիկ, հաճելի ա լսելը:
- Հա գիտեմ, երկար եմ աշխատել դրա վրա: Էդպես ամեն բառիցդ, ամեն մտքիցդ հետո լսողը հնարավորություն ա ստանում մտածել ու իր միջով անցկացնել միտքը, դարձնել իրենը:


Համաշխարհային քաղաքակարթության մեծագույն օրրանի ընդհանուր ներկապնակում շատ հարմար ամրացած փոքրամարմին տղան իրականում հաճելի զրուցակից էր: Բարձր հայկականությունը նրանում հետաքրքիր համադրության մեջ էր արևմտյան քաղաքակրթական մտքի ամենաարդի ուղղություններով պրոֆեսիոնալ մասնագիտացման հետ:  Անցյալը, ներկան ու ապագան նրա խոսքում էնպես արագ ու հարմոնիկ էին տեղափոխվում իրարով, որ ժամանակի զգացողությունը պարտադրված տեղի էր տալիս մարդկային մտքի հասունացման ժամանակագրությանն ու դրանով բացված ժամանակային հորիզոնին: Եվ ինչպես սովորաբար լինում է նման կտրվածքով դիսկուրսների ավարտին, պիտի հնչեին բուդդայականության մասին գոհացուցիչ եզրահանգումներ, քանզի ժամանակի սկիզբ ու վերջ ունենալու կանխադրումը հայտնի կրոններում մի տեսակ նեղսրտություն է առաջացնում:

Ու հետո պիտի գար արևմուտքում կուտակված մեր ազգային ժառանգության իրական մեծության մասին, դրա պահպանման ու զարգացման, անխուսափելի ներկայի ու հոռետեսական ապագայի մասին քաջատեղյակ, սրտացավ, պատճառահետևանքային շղթայի սառը վերլուծությամբ գեղեցիկ մենախոսությունը, որը կբերեր կհասցներ անխուսափելի կորուստների տրամաբանական մատնանշմանը: «Եվ ի՞նչ» հարցը պատասխան չպետք է ունենար: Չեն կարդում, չեն գնում, չի հետաքրքրում, հետևաբար և զարգացման պահանջարկ չեն ստեղծում դիտարկումները հնչում էին իբրև վերջնագրեր: Իսկ իմ նվաղած հակադարձումը, թե միգուցե առաջարկը ստեղծի պահանջարկ, միգուցե ժամանակակից տեխնոլոգիաները, ինտերնետը, ֆեյսբուքերն ու բլոգները, դրանցով նպատակայնորեն բարձրացված խորքային ներկայացումներն ու ֆունդամենտալ քննարկումների խթանումը զարգացման հենք բացեն, լուռ պատասխան ստացան նույն օրն իսկ երեկոյան. հայկական համացանցը հարյուր տոկոսով զբաղված էր Եվրատեսիլով, էմմիով ու... ու տենց.... 

Ոչ-բռնությունը տարածության և ժամանակի մեջ
anas_lench

Հարավաս
իական բուդդայականություն և ջայնիզմ
ոչ-բռնությունը պարտադիր է և ուղղակի դրսևորում ունի

Satyâgraha մարտավարությունը
«Իրականացման ձևը ևս նպատակ է: Գործընթացը ևս նպատակ է»: Ahimsâ- բռնության բացառում:
Գանդի

Կաթոլիկ ոչ-բռնությունը
կաթոլիկների երթերը քաղաքներով ու գյուղերով

Բողոքական ոչ-բռնությունը
“hier steh’ ich, ich kann nicht anders”- ես կանգնած եմ այստեղ, ես այլ կերպ չեմ կարող:
Լյութեր

Հայկական ոչ-բռնությունը
“Մենք ոչ մի բան չենք հայցում, մենք ոչ մի բան չենք խնդրում և նույնիսկ ոչ մի բան չենք պահանջում»: 
Ր. Հովհաննիսյան
 

Գտեք ինձ ֆեյսբուքում, ի՞նչ կլինի
anas_lench
Սիրելի´ կամրադներ և կամրադուհիներ,
ես էլ որոշեցի մի փոքրիկ տեղ ունենալ էն գյավուր աշխարհում` դե ֆեյսբուքում էլի: Բայց քանի որ ձեզնից շատերն էնտեղ մարդկային անուն ազգանունով են, դե ես էլ մեծ մասի ով լինելը վիրտուալից դուրս չգիտեմ, չեմ կարողանում գտնել ձեզ: 
Բարի´ եղեք, գտե´ք Anas Lench -ին ֆեյսբուքում ու ընկերանալու հրավեր ուղարկեք: Հպարտ միայնության մեջ մնալը մի ձև չի դզում :Ճ

Եթե Տիգրան Հայրապետյանը կարդար այսօրվա «Հայկական ժամանակը»
anas_lench
Ենթադրյալ գրառում
Դիմադրության շարժումն անկասելի մոլուցք է արտադրում, իր շարքերից զոհեր բաշխելով՝ հիվանդ փիառշիկների անթաքույց հրճվանքի ներքո: Այլևս «ով մեզ հետ չէ՝ ապրելու իրավունք չունի» սկզբունքի մամլիչի մեջ պարաֆինացվում են նրանք, ովքեր գոնե տեսականորեն պետք է մոմը սեղանի տակ չպահողներ դառնային:
Իսկ այժմ, լևոնատյացության սրբազան մեղքով ոհմակների պատառոտման առարկա չդառնալու ինքնաարդարացմամբ դրդված ես համակերպվել եմ թերթի առաջնորդողում մեծամոլագարության քարոզչության եղկելի հերթականի հետ, որ մեզ և մեր երեխաներին է մատուցում այսօրվա «Հայկական Ժամանակը»` լաբավոյ բռի փիառի մարմաջը հագուրդ տալով Ջեյմս Ջոյս- Ավետարան ըստ Մատթէոսի- Լևոն Տեր-Պետրոսյան համահեղինակության ընդգծմամբ: Լավ ընթերցեք հեղինակների այս ընտրանքը, մեծարգո´ տիկնայք և պարոնայք՝ սա՛ է ընդդիմանալու ձեր պատկերացումը, ձեր երկրի, ձեր պետականության, ձեր անկախության գիտակցությունը, և սրանում է ձևակերպված ձեր դատավճիռը, քանզի բոլորիդ աչքի առաջ վիրավորված են բոլոր մարգարեները, բոլոր առաքյալները, Հիսուսի արյունն ու երկինքն ընդհանրապես: Ընթերցե՛ք, և գուցե վերջապես հասկանաք, որ մեծամոլագարության դեմ բարձրաձայնելը հակալևոնականություն չի բնավ:

բնօրինակը` այստեղ 


Իրադարձությունների լուսաբանման արդի նրբությունները
anas_lench

«Ռմբակոծությունները միլիմետրի ճշտությամբ էին, ոչնչացվեցին ՄԻԱՅՆ ռազմական տեխնիկա-բան... Քադաֆիի կողմնակիցները ասում են 48 մարդ զոհվել ա, հարյուրքանիսը վիրավոր, հիվանդանոցներում տեղ չկա... ապստամբները ասում են էդ մարդիկ ռմբակոծություններից առաջ էին մեռել ու վիրավորվել, իրանք էին թխալ... ապստամբները կյանքի ու մահու կռիվ են տալիս ազատության համար...»,- մոտավորապես էս նույն բառերով էին էրեկ միաբերան լուսաբանում սիէնէն-ները, եվրանյուզերն ու բիբիսիները հայտնի իրադարձությունները:

Տիգրան Հայրապետյան-3
anas_lench
1997թ. ԵԹԵ ՄՈՄԸ ՍԵՂԱՆԻ ՏԱԿ ՉԵՍ ՊԱՀՈՒՄ
“Ты трус, ты раб, ты армянин”
А. С. Пушкин

Եթե մոմը սեղանի տակ չես պահում՝ աչք է ծակում: Եթե մոմը սեղանի տակ չես պահում, առավելեւս՝ գործող նախագահի կամ անբան ընդդիմության՝ այն դատապարտում են մարելու: Եթե մոմը սեղանի տակ չես պահում, ուրեմն սիոնիստ ես, մասոն, հերետիկոս, աղանդավոր, կարեւոր չէ ով, բայց հաստատ մի ինչ-որ բան, թե չէ ինչո՞ւ մոմը սեղանի տակ չես պահում:

հանճարեղ շարունակությունըCollapse )

Տիգրան Հայրապետյան
anas_lench

1992թ. ՎԵՐՋԻՆ ՄԱՐԴՈՒ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ

«Գու՛յժ, մոտենում է ժամանակը, երբ մարդն այլեւս աստղ չի ծնելու:
Գու՛յժ, մոտենում է ամենաչնչին մարդու ժամանակը, որն արդեն չի կարողանալու քամահրել ինքն իրեն:
Նայեցե՛ք, ես ձեզ ցույց եմ տալիս Վերջին Մարդուն»:
ՆԻՑՇԵ


Հայաստանում հաստատվել է «վերջին մարդու» իշխանությունը: Նա առաջ է քաշել միակ ճշմարտության անհաղթ կարգախոսը. «Մենք գտել ենք երջանկությունը»: Եւ «Վերջին մարդուն» հատուկ հաստատակամությամբ իր ճանապարհին ոչնչացնում է ամեն ինչ: Հագեցած բարձրագույն իշխանությունից ստացված անհոգությամբ՝ նա արհամարհում է ծառացած վտանգը, քրքիջ սփռում ավերածությունների ու արյան մեջ, լուտանք ու մեղադրանքներ թափում իր իսկ կողմից չպաշտպանված ու մահապուրծ եղբայրների վրա եւ անտեսում այն ամենը, ինչ կասկածի է ենթարկում «Վերջին մարդու» իշխանությունը: «Նա անփոխարինելի՛ է, նա միա՛կն է», ճչում է հոտը, եւ այդ ճիչը խլացնում է ինքնապաշտպանության գիտակցությունը:

Read more...Collapse )

Այսօր Տիգրան Հայրապետյանի ծննդյան օրն է
anas_lench
 
խոնարհում մտքի մեծությանը...

և ու՞ր է իմ ամենասիրելի սայթը. www.tigranhayrapetyan.com-ը

Հ.Գ. 

1995թ. ԻՆՉՈ՞Ւ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՉԻ ԱՂՈԹՈՒՄ

Թե ինչու է աղոթում Ամերիկան` մենք գիտենք կամ, համենայնդեպս, ամենապարզ մակարդակով կարող ենք իմանալ` հետեւելով այդ երկրի մամուլին, հեռուստատեսության ու տարբեր ռադիոալիքների կրոնական կյանքին նվիրված հաղորդաշարերին:
Հայաստանը, բնականաբար, ոչ մի առումով համեմատության որեւէ եզր չունի ԱՄՆ հետ: Միաժամանակ, պատմական, ավանդական, մշակութային եւ բազմաթիվ այլ տարբերություններ որեւէ երկիր ու հասարակություն չեն ազատում հազարամյակներով հաստատված աքսիոմայից. ուժեղ եւ կենսունակ են այն հասարակությունները միայն, ուր գերակշիռ մեծամասնության գոյությունը խարսխված է հավատի վրա:
«Հավատա` կփրկվես». մեծ տառերով գրված է Երեւանի Վռամշապուհ արքայի փողոցի կրոնական գրքերի գրախանութի ցուցափեղկի վրա: Այնքան պարզ ու մատչելի իմաստություն, որ լավագույն դեպքում բարեհոգի հեգնական ժպիտ է առաջացնում ամենատարբեր տարիքի մարդկանց մոտ, որոնք անշուշտ չեն ժխտում որեւէ բանի նկատմամբ իրենց հավատի փաստը: Ավանդականությունն արել է իր գործը, եւ Եկեղեցու ու Հավատի գերծիսականացված ընկալումը տարանջատել է առաջին երկուսը ամենօրյա կյանքից, այսպես կոչված «առարկայական իրականությունից»: Հազարավոր մարդիկ ամեն օր անցնում են Վռամշապուհ արքայի փողոցով, եւ նրանցից շատերի նկատմամբ է, որ գործում է «Տեսնելով կտեսնեք, եւ չեք տեսնի» երկնային նախազգուշացումը:
…եւ եթե անգամ տրված չէ Քինգեր ծնել, որ նույնիսկ մեր ժամանակներում ընդունակ են սերունդներին վկայել ոգու գերակայությունը, ապա գեթ չզրկենք ժողովրդին «Տիրոջ անունով եկածի» նկատմամբ կենսատու հավատից` չխառնելով «Անունով եկածի» աստվածային էությունը «կամքով եկածի» երկրային բնության հետ: Հակառակ դեպքում այդպես էլ չենք հասկանա` Հայաստանն ինչո՞ւ չի աղոթում:

Տ. Հայրապետյան


Թարմացում. շնորհակալություն Khlurd-ին` սայտը բացելու ձևը գտնելու համար, հրես` http://www.tigranhayrapetian.com/index.php/home.html
 
 

Մարտի 8
anas_lench
9 տարեկան փոքրիկ տղայի առաջին ստեղծագործությունը.

Մայր իմ անգին, իմ թանկագին,
Ի՞նչ նվիրեմ մարտի 8-ին,
Շատ բան չունեմ,
Քեզ` ծաղիկներ և իմ հոգին:

Հ.Գ. Սիրելի´ կամրադուհիներ, բոլորիդ ցանկանում եմ ամենալավն ու բարին, լեցուն ու հետաքրքիր կյանք` նույնիսկ եթե դրա հետևանքով ավելի պակաս կմտնեք բլոգոլորտ` անհամ դարձնելով այն ու անտեր թողնելով էստեղի լուրջ-լուրջ տղերքին Ճ:

Կաշառքը հավերժական է
anas_lench
 
Կաշառք /չհնցող/- հին շումերերեն կաշառքի բառն է, որ իմաստային նշանակում էր լույս, կաշառք, հաղթաթուղթ

 
Էս կաշառք ասածը կարծում եմ միշտ էլ եղել ա, հլա էն վախտերից էլ մեզ հասած բոլոր անցքերի /դեպք, դիպված իմաստով/ մեկնությունը կարելի է տալ կաշառքի կամ էլ դրա բացակայության տրամաբանությամբ: Բելի ու մի նետի պատմությունն էլ ձեզ վկա: Էշ էշ էլի, կամ ով գիտի է...
Լավ, ասածս ուրիշ բան ա: Էդ որ խորախորունկ բլոգերախառը մեծ մեծ ձյաձաների հետ հակակոռուպցիոն չգիտեմինչակարգեր եք գրում, մեկը մեջներդ չկա՞ ֆիզիկայի ներածությանը ծանոթ, որ ասի ա´յ ձեր ցավը տանեմ, հո գրելով չի, էդ անտեր եղածը կորում չի, ձևափոխվում ա... Էէէէհ, թողես մենակ մեծ մեծ փոստինգներ գրեք...
Չէ, էս էլ չէր ասածս: Ասածս էն ա, որ կաշառք վերցնողներն են փոխվում, կաշառքը տը մնում ա: Ասում եք կամք թե ինչ լինի, էն էլ որ էն միամիտը հավատում ա որ ինքը կամքով տղա ա, չի վերցնում, ասում ա սաղս միասին բաց կտեսնենք ով ա ամենալավը էն էլ կհաղթի, էդ մեկերը գնում են էդ նույն փողը տալիս են «Հրապարակ» կամ էն մնացած թերթիկներ, դե սրանք էլ տուր թե կտաս էն մյուս «ամենալավերին», հերներն անիծում են: Ու հետո էլի տենց: Սաղ դառնում են էնբանից ու էլի ընտրությունը մնում ա էն բանի ու էն բանի մեջ ու էլի հաղթում ա էն բանը: Այ սենց: 
Ու կաշառք վերցնելու գործում թերթերն ու չինովնիկները հո չեեեեն մրցուուում: Էս առաջինները տրամաբանորեն պետք ա անընդհատ գրեն, որ կամք մամք կոռուպցիա քըխ,որ իրանց շատ մնա, էն երկրորդներն էլ... տո դե լավ է:
Ու տենց:

Ես ձեզ ասում եմ` կըգա ոգու սով
anas_lench
Ահա մի բան, որ առաջին անգամ տեսա: Անհավանական է, բայց փաստորեն փաստ: Ես ասում եմ +1:

Ես ձեզ ասում եմ` կըգա ոգու սով,
Եվ դուք կըքաղցեք ճոխ սեղանի մոտ,
Կընգնեք մուրալու հափրած որկորով`
Հըրեղեն խոսքի, վեհ խոսքի կարոտ:



Երեկոյան անկապ մտքեր գլխումս
anas_lench
Մեծերին առավել հաճախ վնասում են փոքր մարդիկ: Չկա ավելի քստմնելի վրիժառություն, քան մեծ հավակնություններով փոքր մարդու ինքնահաստատմամբ դրդվածը:

Հարցազրույց Թումանյանի հետ
anas_lench

Ամբողջ կիրակի անկապ զվռնեցի քաղաքում: Մենակ: Լույս էի փնտրում: Չգտա: Իրիկնամուտին Աբովյան-Մոսկովյան խաչմերուկում կանգ առա. էլ գնալու տեղ չունեի: Լրիվ չափչփել էի արդեն: Որոշեցի մի տեղ մտնել թեյ խմելու:
Փոքրիկ թեյարանում 4 սեղան կար, 3-ն ազատ էին: Անկյունում նստած հաճելի մարդը, դեմքին զզվանքի արտահայտություն տված, շաբաթօրյա մամուլն էր թերթում ու սուրճ խմում: Մոտեցա: Ամենայն Հայոց Բանաստեղծն էր: Մի պահ կորցրի ինձ: Հետո հավաքեցի ուժերս, մոտեցա, ներողություն խնդրեցի համարձակությանս համար ու թույլատվություն ուզեցի ընկերակցելու: Բարեհամբույր էր: Ինչպես բոլոր իսկակական մեծերը: Երկար խոսեցինք: Ավելի ճիշտ երկար լսեցի իրեն, քանի որ շատ լավ հասկանում էի, որ մժեղն ի՞նչ է, որ լեռան հետ զրուցելու իրավունք ունենա` մժեղը կարա միայն լսի լեռան խորհուրդը:
Շատ երկար նստեցինք: Համարձակություն ունեցա վերջում պատմել, թե ինչ բան է բլոգը և նույնիսկ հարցազրույց խնդրեցի ֆրենդներիս համար: Չմերժեց, չնայած շատ մտահոգ էր: Փառք Աստծո, որ չմերժեց:

Ֆրենդներ ջան, ներկայացնում եմ նվաստիս կողմից հայցած հարցազրույցը Հովհաննես Թումանյանից: Սղագրել եմ մեկին մեկ, ամեն բառն իրենն է: Եվ այսպես:

Ա-Լ.- Վարպե´տ, խոնարհվելով Ձեր մեծության առջև` հիացմունքս եմ արտահայտում, որ էլի մեզ հետ եք, մեր ժողովրդի մեջ: Ձեր լույսի կարիքն ունեինք երեկ, ունենք այսօր, կունենանք դեռ երկար: Իմ առաջին հարցը: Հասցրեցի՞ք ծանոթանալ այսօրվա իրականությանը, ինչպե՞ս կարճ կբնութագրեք այն:
Հ.Թ.- Դառնացած ժողովուրդ...

հարցազրույցն ամբողջությամբCollapse )

ռեքվիեմ
anas_lench
Եվ երբ հաղթական ու ամենակարող
Արդ փնտրում էիր աստղերի ճամփան,
Սարսափով տեսար՝ ողջ ճամփեքը սին
Նախնական տեղն են դառնում միասին:

Իմ սիրելի բլոգերները- 2
anas_lench
Երբ վերջապես մի օր հասկացա, թե ինչպես են բլոգ գրում կամ քոմմենթներին պատասխանում, երբ հասկացա, որ ֆրենդլենտա կարդալը հազար անգամ հետաքրքիր ու ինֆորմատիվ ա թերթ կարդալուց, որոշեցի պարբերաբար գրել այն բլոգերների մասին, ում մշտապես կարդում եմ կամ տարբեր հարթակներում ժամանակ առ ժամանակ գյալաջի տալիս: Օվանիտասի մասին էս զգացական, ես կասեի հուզիչ, գրառումն, ըստ էության էդ շարքից էր: Սոս Մովսիսյանի մասին էլ հպարտությամբ եմ գրել: Էսօր կգրեմ հայալեզու բլոգոսֆերայի ոգու՝ խլուրդի մասին:
տեսնենք, տեսնենքCollapse )
Tags:

Զուգահեռներ
anas_lench

Լեռան քարոզը

Մարմնի ճրագը աչքն է. եթէ քո աչքը պարզ է, քո ամբողջ մարﬕնը լուսաւոր կը լինի։ Իսկ եթէ քո աչքը պղտոր է, քո ամբողջ մարﬕնը խաւար կը լինի։
Ավետարան ըստ Մատթեոսի

Վասն լեռան ծառի
Ոգով ազատվածը դեռևս պետք է մաքրվի: Նրա մեջ դեռ շատ բան կա մնացած զնդան ու բորբոսից` դեռ նրա աչքերը պետք է մաքրվեն:
«Այսպես խոսեց Զրադաշտը», Նիցշե

քանակը հաղթում է որակը
anas_lench
 «Ինտերնետի ժամանակը կամ երբ բոլորը լրագրող են» հոդվածում այսօրվա ՉԻ-ն պատմում է նաև Facebook-ի մասին, հետո համադրում բլոգգինգի հետ: Էստեղ մասնավորապես գրում է. «Բլոգը մի քիչ այլ երևույթ է. այստեղ, իհարկե, առանց ինտելեկտի և հրապարակախոսական որոշակի շնորհքի անհնար կլինի...»: Եթե էս միտքը իսկապես ճիշտ է, ապա ինչ-որ բան ինձ հուշում է, որ բլոգգինգը շանս չունի տարածվելու մեզանում:  

հնարամիտների կամ դեբիլների համար
anas_lench
 

Առաքինությունը
anas_lench
 «Առաքինությունը երկու տեսակ է` աստվածաբանական ու բարոյական: Աստվածաբանականը բաժանվում է երեքի` հավատի, հույսի և սիրո: Բարոյականը բաժանվում է չորսի` խոհեմության, արդարության, արիության ու ժուժկալության: Ով կատարյալ հավատ ունի, ուրեմն և աներկմիտ հույս ու անկեղծ սեր ունի: Եվ ի նշան կատարյալ սիրո արդյունքի` պահանջվում են բարոյական առաքինությունների գործեր, որոնք կատարվում են խոհեմությամբ, արդարությամբ, արիությամբ ու ժուժկալությամբ»:

Պատը
anas_lench
 - Դե ինչ, այդ դեպքում՝ մինչև վաղը՞- հարցրեց Դենը և իսկույնևեթ մտածեց, որ կարող էր և չհարցնել: Չէ՞ որ կիրակի է, և իրենք, իհարկե,կրկին կհանդիպեն: Կզբոսնեն քաղաքով, կհայտնաբերեն նորանոր ընդհանուր գծեր, և ինքը կրկին ու կրկին կվայելի նրա զմրուխտե աչքերի ճաճանչասփյուռ լույսը:
- Ո՛չ, վաղը չեմ կարող,- նրան երկիր վերադարձրեց Քեթի ձայնը:
- Ինչու՞,- զարմացած հարցրեց Դանիելը:
- Վաղը ես ու մայրս մեկնում ենք Ստամբուլ,- պատասխանեց Քեթը:
Դանիելը բերանում զգաց դժբախտության աղիավուն համ, նման արյան համի, կամ էլ կարծես նրան պղնձադրամ տվեցին՝ լիզելու...
- Ստամբու՞լ,- նորից հարցրեց նա ասպասելի խռպոտած ձայնով: -Ինչու՞ Ստամբուլ:
- Պապիկիս ծննդյան օրն է,- պատասխանեց Քեթը:
- Իսկ նա ինչու է Ստամբուլում այն նշում,- իր ձայնը կարծես կողքից լսելով՝ հարցրեց Դանիելը:
- Հենց նրա համար, որ նա այնտեղ է ապրում,- ծիծաղելով պատասխանեց Քեթը, որին սկսել էր զվարճացնել Դենի անկեղծ զարմանքը:
- Իսկ ինչու՞ է քո պապիկն այնտեղ ապրում,- հրաշքի հույսով և հազիվ պտտելով փայտացած լեզուն ասաց նա:
- Իսկ որտեղ ապրի, եթե նա թուրք է,- զարմանալով Դենի անհասկացողությունից՝ պատասխանեց Քեթը:
- Ուրեմն... դու... թրքուհի՞ ես,- հազիվ լսելի նվաղուն ձայնով հարցրեց նա:
...
Անձրևն իր թաց մատներով շոյում էր Դանիելի մազերը, հետո սկսեց թմբկահարել ուսերը՝ կարծես պահանջելով, որ ոտքի ելնի և մի տեղ գնա: Բայց նա գնալու տեղ չուներ: Նրան թվում էր, թե ինքը մոտոցիկլետով լրիվ արագությամբ մխրճվել է բետոնե պատը: Մի պատ, որն ընդհուպ բարձրացել է մինչև երկինք և ձգվել մինչև հորիզոնը: Մի պատ, որ հնարավոր չէ հաղթահարել...

Մարկ Արեն
«Այնտեղ, որտեղ ծաղկում են վայրի վարդեր»